Słownik myśliwski

Słownik wybranych określeń kynologicznych i łowieckich.
(opracowany wg “Słownika języka łowieckiego” – Stanisława Hoppe)

aport – rozkaz dla psa myśliwskiego: przynieś
aportowanie – przynoszenie przez psa myśliwskiego zwierzyny ubitej oraz postrzałków

badyle – kończyny przednie i tylne łosia, jelenia, daniela, muflona, kozicy

białe pole, biała stopa – teren pokryty śniegiem

biegi – kończyny przednie i tylne dzika; niekiedy biegami nazywa się badyle

bobrowanie – brodzenie i szperanie psa myśliwskiego w wodzie, błocie, po chaszczach i zaroślach

buszowanie – przetrząsanie przez psa myśliwskiego w poszukiwaniu zwierzyny krzaków, zarośli, łąk

bydlarz – pies gończy, który atakuje zwierzęta gospodarskie

chody – sposób (tempo) poruszania się psa myśliwskiego w terenie.

cwał – najszybszy galop

czarne pole, czarna stopa – teren niepokryty śniegiem

farba – krew zwierzyny galop – szybki chód wykonywany w skokach

grabarz – pies myśliwski zakopujący znalezioną martwą zwierzynę

gon – o psie myśliwskim; ścigać, pędzić zwierza, podążać za zwierzyną

gonienie głosem – ściganie zwierza głośno ujadając

gonienie milczkiem – ściganie bezgłośnie przez psy zwierza

gonienie na oko – ściganie przez psa zwierza, którego widzi a nie po tropie.

gonienie w piętę, gonienie pod trop – gonienie przez psa myśliwskiego zwierza w kierunku przeciwnym niż prowadzą tropy

gracz – doświadczony zwierz (szczególnie zając, lis) zwodzący goniące go psy, nieraz już szczwany

kłus – chód szybszy od stępu, lecz wolniejszy od galopu

kotlina – płytkie zagłębienie w ziemi, stanowiące w okresie bezśnieżnym legowisko zająca

kryptorchid – osobnik męski (pies) nie posiadający jąder w worku mosznowym, które w wyniku zaburzeń rozwojowych zatrzymały się w brzuchu lub pachwinach

locha – samica dzika, począwszy od wydania pierwszego miotu

łgarz – pies, który goniąc daje głos pomimo braku zwierza lub jego ciepłego tropu

łoże – miejsce, w którym zaległ postrzałek grubej zwierzyny, osłabiony upływem krwi

marking – w odniesieniu do aporterów zdolność zapamiętywania miejsc upadania zestrzelonego ptactwa (kilku sztuk)

memłacz – pies obracający w kufie i nadmiernie ściskający aportowanego zwierza, uszkadzając tymi poczynaniami jego tuszę

milczek – pies myśliwski, który goniąc zwierza na oko lub podążając jego ciepłym tropem nie daje głosu

mokre pole – mokradła, bagna

monorchid – osobnik męski (pies), który w worku mosznowym posiada tylko jedno jądro a drugie w wyniku zaburzeń rozwojowych zatrzymało się w brzuchu lub pachwinie

narogi – jadalne narządy wewnętrzne zwierzyny grubej: płuca, serce, wątroba i nerki

narzynacz – pies zjadający lub naruszający tuszę strzelonej zwierzyny

odyniec – starszy dzik samiec

odwiatr – specyficzna woń wydzielana przez zwierzynę i pozostawiona na śladach, umożliwiająca psu zwęszenie obecności zwierzyny oraz jej dochodzenie po śladach

okno – otwór wejściowy nory lisa, borsuka, królika

okładanie pola – przeszukiwanie za zwierzyną pola przez psy myśliwskie, które przecinają je po zygzakowatej linii w prawo i w lewo, podążając zawsze przed myśliwym

oszczekiwacz – pies oszczekujący znalezioną zwierzynę, przyzywający myśliwego głosem

oznajmiacz, anonser – pies, który po znalezieniu zwierzyny wraca do myśliwego i prowadzi go do niej

paprzysko – miejsce, gdzie się ptaki kąpią w piasku, pyle

para – to dwa psy tej samej rasy i jednakowej płci lub dwa psy różnych ras bez względu na płeć

płochacz – pies nie wystawiający zwierzyny, lecz po zwietrzeniu jej wypłaszający ją

podchód – podkradanie się do zwierzyny na odległość strzału

pomykający zając – biegnący, mknący

poprawianie tropu przez psa – powracanie błądzącego psa na właściwy trop zwierzyny bez interwencji przewodnika

przekładanie pola – patrz okładanie pola

przelatek – dzik urodzony w poprzednim roku

remiza – nieduży teren w polu, obsadzony drzewami, krzewami ciernistymi, itp., lub plantacja szczególnie bujnie wyrastających roślin będąca miejscem schronienia dla zwierzyny

respektowanie zwierzyny – o psie myśliwskim; zachowywanie się w czasie polowania na jakąś zwierzynę obojętnie wobec innej zwierzyny

sfora – dwa psy tej samej rasy lecz odmiennej płci

stęp – najwolniejszy chód

stójka, wystawianie – zatrzymanie się wyżła w charakterystycznej postawie przed zwietrzoną zwierzyną

stójka martwa – stójka, w której pies trwa mimo otrzymanego rozkazu ruszenia zwierzyny

stójka pewna – stójka niezawodna w odróżnieniu od pustej

stójka pusta – błąd popełniany przez wyżła, który robi stójkę mimo nieobecności zwierzyny w pobliżu

stójka słaba – stójka, którą wyżeł samowolnie przerywa i zaczyna spędzać zwierzynę

stójka twarda – taka stójka, w której pies trwa nieruchomo do czasu otrzymania rozkazu ruszenia zwierzyny

suche pole – lasy i pola o suchym gruncie

ściąganie – wolne, miękkie, ostrożne zbliżanie się samowolne do zwietrzonej zwierzyny

ślady zwierzyny – znaki na ziemi, drzewach i krzewach pozostawione przez grubego zwierza np.: sierść, farba, połamane gałęzie, odchody

trop – odciski nóg zwierzęcia na ziemi lub śniegu

trop ciepły, świeży – trop, który zwierz niedawno zostawił

trop sfarbowany, krwawy – trop postrzelonego zwierza ze śladami krwi

trop sztuczny – trop stosowany na konkursach psów myśliwskich w celu sprawdzenia pracy psa na tropie postrzałka.

trop zimny – trop zwietrzały, dawny

trucht – chód szybszy od stępa a wolniejszy od kłusu

turzyca – sierść zająca, królika

trzymać trop, trzymać się tropu – nie gubić tropu, wytrwale podążać tropem

wataha – stado dzików również zgraja, złaja, stado wilków

wiatr – węch zwierzyny i psa myśliwskiego

włóczka – wleczenie ubitego królika, zająca, bażanta, kuropatwy, sarny w celu stworzenia sztucznego tropu dla sprawdzenia pracy psa na tropie postrzałka

wycinek – samiec dzika dwu lub trzyletni, o wycinających się na zewnątrz kłach

wypatroszony zwierz – zwierz z usuniętymi wnętrznościami brzucha i klatki piersiowej

wypychanie, wyparowywanie zwierzyny – ruszanie przez psy zwierzyny z miotu, legowiska

zestrzał – miejsce, gdzie znajdował się zwierz w chwili rażenia go pociskiem

złaja – to trzy lub więcej psów tej samej lub różnych ras, bez względu na płeć

złom kierunkowy – gałązka, najczęściej świerka lub sosny, wskazująca okorowanym jasnym końcem kierunek uchodzenia zwierza.